همه غيرت وتعبّد ، وجوش وخروش از پدر براى تطهير وپاكيزگى دين و مملكت باشد وبعدها نيز خود با نيش قلم و سر انگشت علم وآگاهى پرده از روى وابستگى به كفر وضلالت به يك سو زده وباز هم خود به اقطاب اينان سربسپرد ؟ ! ! تنها چيزى كه مىتوان در تبرئه دو تذكره نويس سابق الذكر ( طرائق ، مجمع الفصحاء ) گفت اين است كه : جنبش وحركتى را كه مرحوم آقا محمد على عليه صوفيه بنيان نهاد تا زمان تحرير اين دو تذكره ؛ از چنان وسعت و اثرى در طول زمان ومكان برخوردار بوده ؛ كه ايشان بقاء حيات ودوام مسلك خود را فقط در انحصار مُهر تأييدى از اين خاندان مىديدند ، و چون در زُمرهء فرزندان آقا محمد على « مرحوم آقا محمود » از شهرت ومعروفيت بيشترى به دليل سكونت در پايتخت برخوردار بوده ، و به حكم ميراث از قريحهء شعرى وروحى عرفانى به معناى صحيح آن بهره مند بوده - مضافاً كه حاكميت وسلطنت وقت هم به تعبير خودشان از آنِ ( قطب السلاطين ) محمد شاه قاجار وصدر اعظم صوفى مسلكش ميرزا آقاسى بوده ، و براى آقا محمود امكان مقابله وروياروئى مستقيم در حدّ پدر ارجمندش وجود نداشته - پس از مرگِ ايشان اين مرد بزرگ را به خود منسوب داشته ، تا شايد جبرانى براى خصارتهاى گذشته تدارك شود ، ولى از